|
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σκέψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σκέψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 24 Ιανουαρίου 2012
Το χαρτονόμισμα των 50 €
Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012
Τετάρτη 4 Μαΐου 2011
Τετάρτη 13 Απριλίου 2011
Πέσ΄τα Χρυσόστομε...
Σάλος έχει ξεσπάσει στη δημοσιογραφική πιάτσα για τον άγριο διασυρμό των ειδήσεων του MEGΑ, από τον αρθρογράφο Στάθη της Ελευθεροτυπίας, ο οποίος ξεσπάθωσε κατά Τρέμη και Πρετεντέρη και του δελτίου ειδήσεων του καναλιού, με τίτλο "Τα ντόπερμαν της ενημέρωσης"...
Όλα ξεκίνησαν όταν στο χθεσινό φύλλο της Ελευθεροτυπίας ο σκιτσογράφος και δημοσιογράφος Στάθης κατακεραύνωνε με πολύ έντονους χαρακτηρισμούς το δελτίο ειδήσεων του MEGA. Φυσικά το συγκεκριμένο άρθρο ξεσήκωσε όχι μόνο την παρουσιάστρια Όλγα Τρέμη και τον σχολιαστή Γιάννη Πρετεντέρη, αλλά το σύνολο των δημοσιογράφων του MEGA, που συνέταξαν επιστολή και μάζευαν υπογραφές για να τη στείλουν στον ίδιο τον Στάθη και την Ελευθεροτυπία, απαντώντας σε όσα γράφει!
Αναλυτικά το άρθρο του Στάθη με τίτλο «Τα ντόπερμαν της ενημέρωσης»
Η «πόλις» έχει αρχίσει να κόβεται στα δύο. Μας μιλούν πλέον σαν να είμαστε δούλοι -θέλουν «συμβάσεις μιας ημέρας», «απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις», θέλουν τις κόρες μας στο χαρέμι τους, τους γιους μας στη δούλεψή τους, γιουσουφάκια.
Αυτοί που λήστεψαν τη χώρα, αυτοί που έβγαλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, θέλουν τώρα με εργαλείο την ακροδεξιά κατοχική κυβέρνηση Παπανδρέου να έχουν να διαθέτουν και να κατέχουν ανθρώπους των 500 ευρώ.
Μας μιλούν με φερέφωνα (όπως άλλοτε με τα κατοχικά μεγάφωνα) τους καθεστωτικούς δημοσιογράφους.
Η «πόλις» κόβεται στα δύο, το παρακάτω κείμενο δεν είναι επί προσωπικού. Είναι περί του επερχόμενου εκφασισμού...
Τι Τρόμος είναι αυτός;!
Το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Μέγκα!
Τι οργουελικός εφιάλτης!
Σαν τα κοράκια παραμονεύουν οι δύο απ' τους παρουσιαστές, η κυρία Τρέμη και ο κ. Πρετεντέρης
να αρπάξουν απ' το στόμα του καλεσμένου τους, όταν δεν είναι φιλοκυβερνητικός, την κουβέντα του, να τη δαγκώσουν, να τη διαστρέψουν, να την ανασκολοπίσουν και να του τη δώσουν πίσω να τη φάει, να τού κάτσει στον λαιμό, να πνιγεί, να σκάσει - και αυτό το λένε διάλογο, ενημέρωση, ειδήσεις.
Τι οργουελικός τρόμος είναι αυτός! Αυτό το φρικτό δίδυμο δεν επιτίθεται με μένος Ταλιμπάν εναντίον των στόχων του μόνον με το (απύλωτο, ιταμό και υπερφίαλο) στόμα του, αλλά
με όλη τη γλώσσα του σώματός του να κορυβαντιά, να ωρύεται, να σκούζει, να προσβάλλει, να ειρωνεύεται - είναι αυτό ειδήσεις; έστω σχόλιο μέσα στις ειδήσεις; είναι άποψη;
Όχι, είναι τρομοκρατία! Είναι προπαγάνδα! Είναι κουστουμάτος ταλιμπανισμός, είναι φασισμός,
είναι, ακόμα χειρότερα, εθισμός των θεατών στον φασισμό.
Τίποτα απ' όσα γίνονται σε αυτό το δελτίο δεν έχει σχέση με τη δημοσιογραφική δεοντολογία, ρωτάνε και απαντάνε οι ίδιοι, διακόπτουν όποιον γουστάρουν και το στόμα τους στάζει μέλι μόνον μπροστά στους κυβερνητικούς και τους φίλους τους. Αλλά, το πιο θλιβερό είναι όταν για «ξεκάρφωμα» οι δύο αυτοί παρουσιαστές (των οποίων, τουλάχιστον η ταπεινότης μου δεν είναι συνάδελφος) κάνουν τάχα ζόρικες ερωτήσεις στους υπουργούς, ανάλογες με εκείνες που θα έκαναν δουλικά στους αφεντάδες τους σε άλλες εποχές.
Δεν ξέρω αν λέει αλήθεια η AGB ή η Πωστηλέν τώρα, για τη θεαματικότητα αυτού του δελτίου, ούτε με νοιάζει αν είναι πρώτο ή έσχατο. Με νοιάζει ότι είναι όνειδος για τη δημοσιογραφία, πληγή για τη δημοκρατία, ντροπή για την πολιτική.
Ούτε απορώ με τους πολιτικούς που πάνε και προσκυνάνε τα ξόανα της τηλεοπτικής τυραννίδας στην πιο απεχθή τους μορφή, αμφισβητώ όμως ότι οι πολίτες δεν αισθάνονται έστω κι απ' τον καναπέ τους τον κίνδυνο που πηγάζει απ' αυτήν την τηλεοπτική χούντα -αυτό το διαρκές εξουσιαστικό ξεσάλωμα του πρασινοφρουρισμού. Αυτής της ανωφελούς γλίτσας που σπαράζει τη χώρα παραπάνω από δυο δεκαετίες τώρα.
Αυτός ο συνδυασμός γκαιμπελισμού και σταλινισμού παντός καιρού, όστις υποστήριξε υπό τη δορά του εκσυγχρονισμού με τον πιο καθωσπρεπίστικο τρόπο ό,τι πιο αισχρό μάς έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια, απ' το άγος του Χρηματιστηρίου έως την αποκοπή των μισθών και τις επιχειρησιακές ή ατομικές συμβάσεις, αυτός ο συνδυασμός, καλά οχυρωμένος από αφεντικά, χορηγούς, διαφημιστές, τραπεζίτες και συν-ένοχους δημοσιογράφους, έχει βλάψει τον λαό και το πολίτευμα περισσότερο απ' όσον έβλαψε η μαύρη πανώλη το Λονδίνο και τις τρεις φορές που το επισκέφθηκε.
Η ενημέρωση είναι δικαίωμα του λαού.
Το δελτίο του Μέγκα και τα άλλα δελτία όπως αυτό δεν ενημερώνουν τον λαό, τον στραβώνουν, τον αιχμαλωτίζουν, τον χειραγωγούν.
Βγαίνουν στον αέρα, που είναι περιουσία του λαού, μόνο και μόνο για να τον τρομοκρατήσουν, για να τον κάνουν να κάθεται σούζα, οι σταθμοί αυτοί είναι η μαύρη χειρ και η σιδερένια φτέρνα των διαπλεκόμενων - είναι εχθροί του λαού με περικεφαλαία.
Την περικεφαλαία της οίησης, του (ραγιάδικου) θράσους, του κυνισμού, του αμοραλισμού, της αναισχυντίας, της αγένειας - με έναν λόγο: μιλάνε στον λαό σαν να μιλούν σε κατσαρίδες...
Ντροπή!
Όλα ξεκίνησαν όταν στο χθεσινό φύλλο της Ελευθεροτυπίας ο σκιτσογράφος και δημοσιογράφος Στάθης κατακεραύνωνε με πολύ έντονους χαρακτηρισμούς το δελτίο ειδήσεων του MEGA. Φυσικά το συγκεκριμένο άρθρο ξεσήκωσε όχι μόνο την παρουσιάστρια Όλγα Τρέμη και τον σχολιαστή Γιάννη Πρετεντέρη, αλλά το σύνολο των δημοσιογράφων του MEGA, που συνέταξαν επιστολή και μάζευαν υπογραφές για να τη στείλουν στον ίδιο τον Στάθη και την Ελευθεροτυπία, απαντώντας σε όσα γράφει!
Αναλυτικά το άρθρο του Στάθη με τίτλο «Τα ντόπερμαν της ενημέρωσης»
Η «πόλις» έχει αρχίσει να κόβεται στα δύο. Μας μιλούν πλέον σαν να είμαστε δούλοι -θέλουν «συμβάσεις μιας ημέρας», «απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις», θέλουν τις κόρες μας στο χαρέμι τους, τους γιους μας στη δούλεψή τους, γιουσουφάκια.
Αυτοί που λήστεψαν τη χώρα, αυτοί που έβγαλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, θέλουν τώρα με εργαλείο την ακροδεξιά κατοχική κυβέρνηση Παπανδρέου να έχουν να διαθέτουν και να κατέχουν ανθρώπους των 500 ευρώ.
Μας μιλούν με φερέφωνα (όπως άλλοτε με τα κατοχικά μεγάφωνα) τους καθεστωτικούς δημοσιογράφους.
Η «πόλις» κόβεται στα δύο, το παρακάτω κείμενο δεν είναι επί προσωπικού. Είναι περί του επερχόμενου εκφασισμού...
Τι Τρόμος είναι αυτός;!
Το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Μέγκα!
Τι οργουελικός εφιάλτης!
Σαν τα κοράκια παραμονεύουν οι δύο απ' τους παρουσιαστές, η κυρία Τρέμη και ο κ. Πρετεντέρης
να αρπάξουν απ' το στόμα του καλεσμένου τους, όταν δεν είναι φιλοκυβερνητικός, την κουβέντα του, να τη δαγκώσουν, να τη διαστρέψουν, να την ανασκολοπίσουν και να του τη δώσουν πίσω να τη φάει, να τού κάτσει στον λαιμό, να πνιγεί, να σκάσει - και αυτό το λένε διάλογο, ενημέρωση, ειδήσεις.
Τι οργουελικός τρόμος είναι αυτός! Αυτό το φρικτό δίδυμο δεν επιτίθεται με μένος Ταλιμπάν εναντίον των στόχων του μόνον με το (απύλωτο, ιταμό και υπερφίαλο) στόμα του, αλλά
με όλη τη γλώσσα του σώματός του να κορυβαντιά, να ωρύεται, να σκούζει, να προσβάλλει, να ειρωνεύεται - είναι αυτό ειδήσεις; έστω σχόλιο μέσα στις ειδήσεις; είναι άποψη;
Όχι, είναι τρομοκρατία! Είναι προπαγάνδα! Είναι κουστουμάτος ταλιμπανισμός, είναι φασισμός,
είναι, ακόμα χειρότερα, εθισμός των θεατών στον φασισμό.
Τίποτα απ' όσα γίνονται σε αυτό το δελτίο δεν έχει σχέση με τη δημοσιογραφική δεοντολογία, ρωτάνε και απαντάνε οι ίδιοι, διακόπτουν όποιον γουστάρουν και το στόμα τους στάζει μέλι μόνον μπροστά στους κυβερνητικούς και τους φίλους τους. Αλλά, το πιο θλιβερό είναι όταν για «ξεκάρφωμα» οι δύο αυτοί παρουσιαστές (των οποίων, τουλάχιστον η ταπεινότης μου δεν είναι συνάδελφος) κάνουν τάχα ζόρικες ερωτήσεις στους υπουργούς, ανάλογες με εκείνες που θα έκαναν δουλικά στους αφεντάδες τους σε άλλες εποχές.
Δεν ξέρω αν λέει αλήθεια η AGB ή η Πωστηλέν τώρα, για τη θεαματικότητα αυτού του δελτίου, ούτε με νοιάζει αν είναι πρώτο ή έσχατο. Με νοιάζει ότι είναι όνειδος για τη δημοσιογραφία, πληγή για τη δημοκρατία, ντροπή για την πολιτική.
Ούτε απορώ με τους πολιτικούς που πάνε και προσκυνάνε τα ξόανα της τηλεοπτικής τυραννίδας στην πιο απεχθή τους μορφή, αμφισβητώ όμως ότι οι πολίτες δεν αισθάνονται έστω κι απ' τον καναπέ τους τον κίνδυνο που πηγάζει απ' αυτήν την τηλεοπτική χούντα -αυτό το διαρκές εξουσιαστικό ξεσάλωμα του πρασινοφρουρισμού. Αυτής της ανωφελούς γλίτσας που σπαράζει τη χώρα παραπάνω από δυο δεκαετίες τώρα.
Αυτός ο συνδυασμός γκαιμπελισμού και σταλινισμού παντός καιρού, όστις υποστήριξε υπό τη δορά του εκσυγχρονισμού με τον πιο καθωσπρεπίστικο τρόπο ό,τι πιο αισχρό μάς έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια, απ' το άγος του Χρηματιστηρίου έως την αποκοπή των μισθών και τις επιχειρησιακές ή ατομικές συμβάσεις, αυτός ο συνδυασμός, καλά οχυρωμένος από αφεντικά, χορηγούς, διαφημιστές, τραπεζίτες και συν-ένοχους δημοσιογράφους, έχει βλάψει τον λαό και το πολίτευμα περισσότερο απ' όσον έβλαψε η μαύρη πανώλη το Λονδίνο και τις τρεις φορές που το επισκέφθηκε.
Η ενημέρωση είναι δικαίωμα του λαού.
Το δελτίο του Μέγκα και τα άλλα δελτία όπως αυτό δεν ενημερώνουν τον λαό, τον στραβώνουν, τον αιχμαλωτίζουν, τον χειραγωγούν.
Βγαίνουν στον αέρα, που είναι περιουσία του λαού, μόνο και μόνο για να τον τρομοκρατήσουν, για να τον κάνουν να κάθεται σούζα, οι σταθμοί αυτοί είναι η μαύρη χειρ και η σιδερένια φτέρνα των διαπλεκόμενων - είναι εχθροί του λαού με περικεφαλαία.
Την περικεφαλαία της οίησης, του (ραγιάδικου) θράσους, του κυνισμού, του αμοραλισμού, της αναισχυντίας, της αγένειας - με έναν λόγο: μιλάνε στον λαό σαν να μιλούν σε κατσαρίδες...
Ντροπή!
Πέμπτη 17 Μαρτίου 2011
Θυμάστε αυτό το .."Κάποτε" ;
Κάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές, σήμερα έχει δύο.
Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες, σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.
Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας. Τώρα τα λέμε μέσω MSN και MAIL.
Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελαΐδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος. Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.
Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες. Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.
Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά. Σήμερα το λέμε και με SMS.
Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι. Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ... 3000 κυβικών.
Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια. Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.
Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και... ήμασταν ευτυχισμένοι. Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα...
Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό. Σήμερα μας το λέει ο navigator.
Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά. Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και...αρρωσταίνουμε.
Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας. Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.
Κάποτε ξυπνάγαμε πρωί πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία. Σήμερα δεν πάμε γιατί είναι...μπανάλ. Και γιατί οι παπάδες γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες.
Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε. Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα.
Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι. Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ...
Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό. Σήμερα είναι μαλακία.
Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη. Σήμερα παίρνουν από τη Βανδή.
Κάποτε μας μάγευε η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη, σήμερα μας ξεκουφαίνει η...Μπεζαντάκου.
Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή. Σήμερα τραγουδούν με κάτι άλλο.
Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη. Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.
Κάποτε βλέπαμε στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα. Σήμερα βλέπουμε τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν...τους κακούς.
Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με τον κοπέλα μας σε ένα ταπεινό δρομάκι της γειτονιάς. Χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να σιγοψυθιρίζουμε ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά. Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στο Μεξικό. Και ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ.
Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος». Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει»...
Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα, σήμερα τσατιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.
Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας. Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.
Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι! Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.
Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό. Σήμερα...μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια του Κολωνακίου.
Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος. Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.
Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας. Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.
Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους. Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.
Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε. Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.
Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας. Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα....
Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή....
Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες, σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.
Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας. Τώρα τα λέμε μέσω MSN και MAIL.
Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελαΐδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος. Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.
Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες. Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.
Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά. Σήμερα το λέμε και με SMS.
Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι. Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ... 3000 κυβικών.
Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια. Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.
Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και... ήμασταν ευτυχισμένοι. Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα...
Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό. Σήμερα μας το λέει ο navigator.
Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά. Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και...αρρωσταίνουμε.
Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας. Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.
Κάποτε ξυπνάγαμε πρωί πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία. Σήμερα δεν πάμε γιατί είναι...μπανάλ. Και γιατί οι παπάδες γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες.
Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε. Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα.
Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι. Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ...
Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό. Σήμερα είναι μαλακία.
Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη. Σήμερα παίρνουν από τη Βανδή.
Κάποτε μας μάγευε η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη, σήμερα μας ξεκουφαίνει η...Μπεζαντάκου.
Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή. Σήμερα τραγουδούν με κάτι άλλο.
Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη. Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.
Κάποτε βλέπαμε στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα. Σήμερα βλέπουμε τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν...τους κακούς.
Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με τον κοπέλα μας σε ένα ταπεινό δρομάκι της γειτονιάς. Χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να σιγοψυθιρίζουμε ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά. Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στο Μεξικό. Και ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ.
Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος». Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει»...
Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα, σήμερα τσατιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.
Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας. Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.
Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι! Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.
Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό. Σήμερα...μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια του Κολωνακίου.
Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος. Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.
Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας. Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.
Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους. Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.
Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε. Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.
Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας. Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα....
Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή....
Σάββατο 26 Φεβρουαρίου 2011
Σώστε με
Ωρες ώρες σκέπτομαι πόσο τυχερός άνθρωπος είμαι.!!!
...και να σας εξηγήσω.
Σε νεαρή ηλικία κάποιοι καλοί ηρθαν να με σώσουν από τους κακούς ,που είταν κάτι ανθρωπάκια με 6 χέρια 2 κεφάλια ,κατακόκκινοι και θα μου έπαιρναν το σπίτι ,θα βίαζαν τίς γυναίκες και δέν ξέρω τι άλλο κακό θα μου έκαναν.
Τούς έλεγαν «κουμουνιστές».
Δόξα τω θεώ όλα πήγαν καλά,δέν έπαθα τίποτα και πέρασα αρκετά χρόνια ήσυχος,μέχρι που οι «κακοί» πήραν την θέση που αξίξει σε κάθε ένα μας , αλλά λίγο μετά έρχισα πάλι να φοβάμαι
¨Εμαθα από τους πρώην κακούς ότι αυτοί είναι οι καλοί και κακοί είναι οι άλλοι, που το παίζανε καλοί.!!
Εμαθα επίσης ότι αυτοί θα με σώσουν από τους «μαύρους και εξαρτημένους» που θέλουν να με έχουν
υπόδουλο στο «ντόπιο και ξένο κεφάλαιο» και ότι κάποτε θα είμαστε όλοι ΙΣΟΙ.
Ευτυχώς δέν κατάφεραν να κάνουν τίποτα γιατί τα πράγματα δέν είταν έτσι όπως τα λέγανε.
Πρόλαβαν και ήρθαν οι πραγματικοί σωτήρες μου.
Τους λέγανε «σοσιαλιστές» !!
Δηλαδή έμαθα ότι αυτοί θα έσωζαν εμένα και την Ελλαδίτσα μου από τους «μαύρους » με τους φίλους τους τούς Αμερικάνους και από τούς «κόκκινους» με τύς δικούς τους φίλους τούς Ρώσσους.
Οτι η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ και ότι δεν θα άφιναν κανέναν να μου κάνει κακό.Μάλιστα όταν κάποιοι γείτονες έβγαλαν ένα πλοίο στο Αιγαίο για έρευνες πετρελαίου παρά λίγο
να το βυθίσουν.
Δεν μπορώ να πώ.
Από κεί και μετά τα πράγματα πήγαν στο καλύτερο.
Οι τράπεζες μου έδιναν δάνεια με το τσουβάλι,μπορούσα να αγοράζω αυτοκίνητο με 150 € τον μήνα και άν δέν είχα λεφτά για το καλοκαίρι ,θα μου έδιναν και διακοποδάνειο.!!
Τώρα εδώ ,σε αυτό το σημείο άρχισα να μπαιρδεύομαι.
Αφού ρε όλοι στο πήγαινε έλα σας με σώζατε,πώς γίνεται να κινδυνεύω πάλι και να προσπαθεί ο περιοδεύων θίασος που το παίζει «κυβέρνηση» να με ξανασώσει ; (από την χρεοκοπία αυτή την φορά)
οι καλοί «κουμουνιστές» να ροκανίζουν τους μισθούς εκ του ασφαλούς και να κάνουν κοινώς την πάπια και οι πρώτοι σωτήρες μου να αβαντάρουν τον θίασο αντί να τον ρίξουν να αναλάβουν αυτοί και να με σώσουν πάλι ;
Τα έχω χαμένα .
Δέν ξέρω.
Αυτό όμως που ξέρω είναι ότι όταν ξεκινήσει αυτό που έγινε στην Αίγυπτο και τώρα στην Λιβύη ,να δούμε ποιός θα τους σώσει αυτούς !!!
...και να σας εξηγήσω.
Σε νεαρή ηλικία κάποιοι καλοί ηρθαν να με σώσουν από τους κακούς ,που είταν κάτι ανθρωπάκια με 6 χέρια 2 κεφάλια ,κατακόκκινοι και θα μου έπαιρναν το σπίτι ,θα βίαζαν τίς γυναίκες και δέν ξέρω τι άλλο κακό θα μου έκαναν.
Τούς έλεγαν «κουμουνιστές».
Δόξα τω θεώ όλα πήγαν καλά,δέν έπαθα τίποτα και πέρασα αρκετά χρόνια ήσυχος,μέχρι που οι «κακοί» πήραν την θέση που αξίξει σε κάθε ένα μας , αλλά λίγο μετά έρχισα πάλι να φοβάμαι
¨Εμαθα από τους πρώην κακούς ότι αυτοί είναι οι καλοί και κακοί είναι οι άλλοι, που το παίζανε καλοί.!!
Εμαθα επίσης ότι αυτοί θα με σώσουν από τους «μαύρους και εξαρτημένους» που θέλουν να με έχουν
υπόδουλο στο «ντόπιο και ξένο κεφάλαιο» και ότι κάποτε θα είμαστε όλοι ΙΣΟΙ.
Ευτυχώς δέν κατάφεραν να κάνουν τίποτα γιατί τα πράγματα δέν είταν έτσι όπως τα λέγανε.
Πρόλαβαν και ήρθαν οι πραγματικοί σωτήρες μου.
Τους λέγανε «σοσιαλιστές» !!
Δηλαδή έμαθα ότι αυτοί θα έσωζαν εμένα και την Ελλαδίτσα μου από τους «μαύρους » με τους φίλους τους τούς Αμερικάνους και από τούς «κόκκινους» με τύς δικούς τους φίλους τούς Ρώσσους.
Οτι η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ και ότι δεν θα άφιναν κανέναν να μου κάνει κακό.Μάλιστα όταν κάποιοι γείτονες έβγαλαν ένα πλοίο στο Αιγαίο για έρευνες πετρελαίου παρά λίγο
να το βυθίσουν.
Δεν μπορώ να πώ.
Από κεί και μετά τα πράγματα πήγαν στο καλύτερο.
Οι τράπεζες μου έδιναν δάνεια με το τσουβάλι,μπορούσα να αγοράζω αυτοκίνητο με 150 € τον μήνα και άν δέν είχα λεφτά για το καλοκαίρι ,θα μου έδιναν και διακοποδάνειο.!!
Τώρα εδώ ,σε αυτό το σημείο άρχισα να μπαιρδεύομαι.
Αφού ρε όλοι στο πήγαινε έλα σας με σώζατε,πώς γίνεται να κινδυνεύω πάλι και να προσπαθεί ο περιοδεύων θίασος που το παίζει «κυβέρνηση» να με ξανασώσει ; (από την χρεοκοπία αυτή την φορά)
οι καλοί «κουμουνιστές» να ροκανίζουν τους μισθούς εκ του ασφαλούς και να κάνουν κοινώς την πάπια και οι πρώτοι σωτήρες μου να αβαντάρουν τον θίασο αντί να τον ρίξουν να αναλάβουν αυτοί και να με σώσουν πάλι ;
Τα έχω χαμένα .
Δέν ξέρω.
Αυτό όμως που ξέρω είναι ότι όταν ξεκινήσει αυτό που έγινε στην Αίγυπτο και τώρα στην Λιβύη ,να δούμε ποιός θα τους σώσει αυτούς !!!
Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011
Τί λέτε ;
Την περασμένη Κυριακή,την ώρα που κοίταγα δύο μελισσάκια που έχω στο Καβούρι κτύπησε το τηλέφωνο.
-Είσαι ο Φώτης ;
-Ναί
-....και εγώ Φώτης είμαι ,ο Σελέκος η αν προτιμάς ο Επόπτης!!!
Σε λίγη ώρα είμαστε μαζί και τα λέγαμε.
Η ώρα παιρνούσε γρήγορα γιατί μία γνωριμία από το κομπιούτερ ξεκινούσε να γίνει φιλία αλλά και γιατί ο «επόπτης» είναι χειμαρρώδης.Στα πρώτα 10 λεπτά μου έμαθε ένα σωρό πράγματα για τα χορτάρια που πατούσα και δεν τα ήξερα.Υπέροχος !
Η συνέχεια ήταν σε ένα μαγαζί με τσίπουρο μεζέδάκι και κουβέντα.
Μία κουβέντα που κάνουν άνθρωποι που γνωρίζονται πολύ καιρό.
Αυτό είναι το μεγαλείο των blogs.Φέρνει κοντά τους ανθρώπους.
Στην κουβέντα που κάναμε έπεσε και η σκέψη να γίνει πρόταση και σε άλλους φίλους από τα blogs που και με αυτούς γνωριζόμαστε μόνο από τις αναρτήσεις ,να μπορέσουμε να βρεθούμε μία Κυριακή από κοντά.Βέβαια αυτό μπορεί να γίνει από τους κοντινούς στην περιοχή αλλά ισχύει και για όσους μπορεί να έχουν την ευχέρεια.
Η πρόταση δέν έχει ημερομηνία λήξης.Όποτε μπορέσουμε και όπου να είναι.Αρκεί να γίνει
Το βέβαιο είναι ότι θα περάσουμε όμορφα.
Τί λέτε ;
-Είσαι ο Φώτης ;
-Ναί
-....και εγώ Φώτης είμαι ,ο Σελέκος η αν προτιμάς ο Επόπτης!!!
Σε λίγη ώρα είμαστε μαζί και τα λέγαμε.
Η ώρα παιρνούσε γρήγορα γιατί μία γνωριμία από το κομπιούτερ ξεκινούσε να γίνει φιλία αλλά και γιατί ο «επόπτης» είναι χειμαρρώδης.Στα πρώτα 10 λεπτά μου έμαθε ένα σωρό πράγματα για τα χορτάρια που πατούσα και δεν τα ήξερα.Υπέροχος !
Η συνέχεια ήταν σε ένα μαγαζί με τσίπουρο μεζέδάκι και κουβέντα.
Μία κουβέντα που κάνουν άνθρωποι που γνωρίζονται πολύ καιρό.
Αυτό είναι το μεγαλείο των blogs.Φέρνει κοντά τους ανθρώπους.
Στην κουβέντα που κάναμε έπεσε και η σκέψη να γίνει πρόταση και σε άλλους φίλους από τα blogs που και με αυτούς γνωριζόμαστε μόνο από τις αναρτήσεις ,να μπορέσουμε να βρεθούμε μία Κυριακή από κοντά.Βέβαια αυτό μπορεί να γίνει από τους κοντινούς στην περιοχή αλλά ισχύει και για όσους μπορεί να έχουν την ευχέρεια.
Η πρόταση δέν έχει ημερομηνία λήξης.Όποτε μπορέσουμε και όπου να είναι.Αρκεί να γίνει
Το βέβαιο είναι ότι θα περάσουμε όμορφα.
Τί λέτε ;
Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011
Ψυχραιμία
Παρακολουθώ με προσοχή αυτές τις μέρες τα όσα λέγονται και γράφονται από φίλους μελισσοκόμους σχετικά με την συμμετοχή η όχι κάποιων σε συλλόγους και άν μπορεί η όχι να κάνει υποδείξεις κάποιος που δεν είναι μέλος σε σύλλογο.
Επειδή με αφορά και εμένα σαν μελοσσοκόμο θέλω να πώ κάποιες σκέψεις μου.
Ναί. Πρέπει να γραφτείς σε κάποιον σύλλογο.Αλλά......
Εγώ μένω Αθήνα και τα μελίσσια είναι στην Μάνη.Που πρέπει να γραφτώ?
Εχει η Μάνη στην περιοχή μου σύλλογο? Μπορώ να συμμετέχω σε αυτόν όπως επιβάλλεται? Ο χρόνος που χρειάζεται για αυτή την δραστηριότητα υπάρχει?
Οι περισσότεροι από εμάς είναι στην κατηγορία που περιέγραψα.
Τί πρέπει να κάνω?
Να κάνω εγγραφή κάπου,να λέει ο σύλλογος Αθήνας η Καλαμάτας ότι έχει Χ μέλη και σε συνεδρίαση να υπάρχουν μόνο 5 ?
Μήπως αυτή η αδυναμία μου από οτιδήποτε και άν προέρχεται μου αφαιρεί το δικαίωμα καλόπιστα να κριτικάρω κάποιες διοικήσεις?
Δέν είμαι βουλευτής ,όμως σαν πολίτης αυτού του κράτους έχω άποψη ,την εκφράζω και πολλές φορές την εκφράζω δυναμικά στο πεζοδρόμιο.
Γιατί δέν μπορώ να το κάνω για μελισσοκομικό σύλλογο?
Ας πάρουμε τα πράγματα από την άλλη πλευρά.
Κάποιοι σε κάποια στιγμή σκέφτονται να ιδρύσουν ένα σύλλογο.
Με το πάθος που τούς ωθεί να προσφέρουν το υλοποιούν.
Δέχομαι ότι το κάνουν για καλό. Οταν όμως μπλέξουν στα γρανάζια; του "συστήματος",όταν αρχίσουν οι συνελεύσεις να γίνονται με μόνο το μισό συμβούλιο και όταν ο χρόνος φέρει κόπωση,τότε αρχίζουν οι παραλήψεις και οι συμβιβασμοί.
"Ασε κάνουμε συγκέντρωση τόν άλλο μήνα,να είμαστε περισσότεροι".
Κόβουμε και μία πίττα στις αρχές του χρόνου και βλέπουμε."
Στο τέλος όλα αυτά "σβήνουν" το αρχικό πάθος και έρχεται η συγκαλυμμένη αδιαφορία.
Κάνεις κάτι για να έχεις λόγω ύπαρξης αλλά μέχρι εκεί.Εχεις γίνει "σύλλογος σφραγίδα".
Τότε φωνές από τους "απ'έξω" που είναι ξεκούραστοι είναι πολύ χρήσημες έως απαραίτητες.
Ταράζουν το τέλμα,δημιουργούν κόντρες αλλά τελικά αφυπνίζουν.
Αυτό είναι και το ζητούμενο.
Αυτό είναι ένα σύνηθες σενάριο το οποίο έχω βιώσει πολλές φορές.
Υπάρχει όμως και το εξής.
Δύο μυαλά σκεφτονται καλύτερα από ένα και δέκα καλύτερα από πέντε.Οσοι διοικούν ένα σύλλογο είναι άνθρωποι της καθημερινότητας με ορισμένες δυνατότητες.
Οι "ανησυχίες " των απ'έξω τους βοηθούν.Οι προτάσεις τους μπορεί να δείξουν νέο δρόμο.Πάντα όμως υπο την προυπόθεση να είναι καλόπροαίρετες και άν θέλεται οι "απ'έξω " πολλές φορές προσφέρουν περισσότερα παρά άν είταν "μέσα".
Επειδή με αφορά και εμένα σαν μελοσσοκόμο θέλω να πώ κάποιες σκέψεις μου.
Ναί. Πρέπει να γραφτείς σε κάποιον σύλλογο.Αλλά......
Εγώ μένω Αθήνα και τα μελίσσια είναι στην Μάνη.Που πρέπει να γραφτώ?
Εχει η Μάνη στην περιοχή μου σύλλογο? Μπορώ να συμμετέχω σε αυτόν όπως επιβάλλεται? Ο χρόνος που χρειάζεται για αυτή την δραστηριότητα υπάρχει?
Οι περισσότεροι από εμάς είναι στην κατηγορία που περιέγραψα.
Τί πρέπει να κάνω?
Να κάνω εγγραφή κάπου,να λέει ο σύλλογος Αθήνας η Καλαμάτας ότι έχει Χ μέλη και σε συνεδρίαση να υπάρχουν μόνο 5 ?
Μήπως αυτή η αδυναμία μου από οτιδήποτε και άν προέρχεται μου αφαιρεί το δικαίωμα καλόπιστα να κριτικάρω κάποιες διοικήσεις?
Δέν είμαι βουλευτής ,όμως σαν πολίτης αυτού του κράτους έχω άποψη ,την εκφράζω και πολλές φορές την εκφράζω δυναμικά στο πεζοδρόμιο.
Γιατί δέν μπορώ να το κάνω για μελισσοκομικό σύλλογο?
Ας πάρουμε τα πράγματα από την άλλη πλευρά.
Κάποιοι σε κάποια στιγμή σκέφτονται να ιδρύσουν ένα σύλλογο.
Με το πάθος που τούς ωθεί να προσφέρουν το υλοποιούν.
Δέχομαι ότι το κάνουν για καλό. Οταν όμως μπλέξουν στα γρανάζια; του "συστήματος",όταν αρχίσουν οι συνελεύσεις να γίνονται με μόνο το μισό συμβούλιο και όταν ο χρόνος φέρει κόπωση,τότε αρχίζουν οι παραλήψεις και οι συμβιβασμοί.
"Ασε κάνουμε συγκέντρωση τόν άλλο μήνα,να είμαστε περισσότεροι".
Κόβουμε και μία πίττα στις αρχές του χρόνου και βλέπουμε."
Στο τέλος όλα αυτά "σβήνουν" το αρχικό πάθος και έρχεται η συγκαλυμμένη αδιαφορία.
Κάνεις κάτι για να έχεις λόγω ύπαρξης αλλά μέχρι εκεί.Εχεις γίνει "σύλλογος σφραγίδα".
Τότε φωνές από τους "απ'έξω" που είναι ξεκούραστοι είναι πολύ χρήσημες έως απαραίτητες.
Ταράζουν το τέλμα,δημιουργούν κόντρες αλλά τελικά αφυπνίζουν.
Αυτό είναι και το ζητούμενο.
Αυτό είναι ένα σύνηθες σενάριο το οποίο έχω βιώσει πολλές φορές.
Υπάρχει όμως και το εξής.
Δύο μυαλά σκεφτονται καλύτερα από ένα και δέκα καλύτερα από πέντε.Οσοι διοικούν ένα σύλλογο είναι άνθρωποι της καθημερινότητας με ορισμένες δυνατότητες.
Οι "ανησυχίες " των απ'έξω τους βοηθούν.Οι προτάσεις τους μπορεί να δείξουν νέο δρόμο.Πάντα όμως υπο την προυπόθεση να είναι καλόπροαίρετες και άν θέλεται οι "απ'έξω " πολλές φορές προσφέρουν περισσότερα παρά άν είταν "μέσα".
Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2011
Το Θέατρο των 8
Θυμάμαι κάποτε που το ραδιόφωνο "έπαιζε" το Θέατρο της Τετάρτης.Μία εκπομπή πολύ καλή που ζωντάνευε έργα με περίφημους ηθοποιούς.
Πολλές φορές το αναζητούσα.
Λές ρε παιδί μου και με "ακουσαν" και το επανάφεραν.Ομως όχι σαν" Θέατρο της Τετάρτης "αλλά σαν "Θέατρο των 8" και μάλιστα καθημερινά μέχρι Σαββάτου (την κυριακή είσαι ελεύθερος για να χωνέψεις).
Και σήμερα φοβεροί ηθοποιοί (Χατζηνικολάου,Τρέμη,Χασαπόπουλοι και οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις,Ντερμπεντέρης,Καψής,Λιάτσος) μαζί με το υπόποιπο κάστ κάνουν ότι μπορούν για σένα.
Το ζητούμενο είναι να μή σκέπτεσαι.
Κάτσε όσο πιό αναπαυτικά μπορείς στην πολύθρόνα και άκου.Μόνο να ακούς.Θα σκεπτόμαστε εμείς για σένα.Αν παρέλπίδα κουραστείς ,θα σου δείξουμε και λίγο Πετρούλα.
Φτάνει να μή σκέπτεσαι που σε πήγαμε.Γιατί έφτασες μέχρι εδώ.Πώς σου κλέψαμε τα πιό ωραία σου χρόνια.Ποιός σου τα έκλεψε ,και κάθε τι άλλο "επιβλαβές" για την υγεία σου.Εμείς για αυτές τις "υπηρεσίες" θα πάρουμε ψυχία(μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ) ,αλλά να ξέρεις ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΓΙΑ ΣΕΝΑ.
Μοχθούμε κάθε μέρα με τούς σκηνοθέτες μας(τους πολιτικούς) να γραψουμε το σενάριο και να στο παρουσιάσουμε.
Τα έργα με το βατοπέδι,το χρηματηστήριο,και τις παραβιάσεις στο Αιγαίο έχουν κόψει πολλά εισητήρια.
Δέν θα σου πούμε όμως πόσα έκλεψε ο καθένας,γιατί κάναμε τους Ολυμπιακούς αφού είμαστε ξεβράκωτοι,πώς έγινε η μοιρασιά από μίζες.Οχι Δέν θα στο πούμε για να μή στεναχωρεθείς.
Αν δέν "εμπεδώσεις καλά την"πλοκή" του έργου που σου δείξαμε ,θα σου στήσουμε και ένα σόου μετά όπου ειδικευμένοι στην χειραγώγηση του όχλου και της παραπληροφόρησης θα επιχειρήσουν να σου κάνουν και μία δεύτερη πλύση εγκεφάλου.Στο καπάκι "παρε" και ένα "Εχεις πακέτο", ρίξε λίγο κλάμα και πήγαινε μετά να κοιμηθείς.
Αύριο είναι μιά άλλη μέρα.
Κάποιο νέο έργο θα έχει στο "Θέατρο των 8"
Πολλές φορές το αναζητούσα.
Λές ρε παιδί μου και με "ακουσαν" και το επανάφεραν.Ομως όχι σαν" Θέατρο της Τετάρτης "αλλά σαν "Θέατρο των 8" και μάλιστα καθημερινά μέχρι Σαββάτου (την κυριακή είσαι ελεύθερος για να χωνέψεις).
Και σήμερα φοβεροί ηθοποιοί (Χατζηνικολάου,Τρέμη,Χασαπόπουλοι και οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις,Ντερμπεντέρης,Καψής,Λιάτσος) μαζί με το υπόποιπο κάστ κάνουν ότι μπορούν για σένα.
Το ζητούμενο είναι να μή σκέπτεσαι.
Κάτσε όσο πιό αναπαυτικά μπορείς στην πολύθρόνα και άκου.Μόνο να ακούς.Θα σκεπτόμαστε εμείς για σένα.Αν παρέλπίδα κουραστείς ,θα σου δείξουμε και λίγο Πετρούλα.
Φτάνει να μή σκέπτεσαι που σε πήγαμε.Γιατί έφτασες μέχρι εδώ.Πώς σου κλέψαμε τα πιό ωραία σου χρόνια.Ποιός σου τα έκλεψε ,και κάθε τι άλλο "επιβλαβές" για την υγεία σου.Εμείς για αυτές τις "υπηρεσίες" θα πάρουμε ψυχία(μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ) ,αλλά να ξέρεις ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΓΙΑ ΣΕΝΑ.
Μοχθούμε κάθε μέρα με τούς σκηνοθέτες μας(τους πολιτικούς) να γραψουμε το σενάριο και να στο παρουσιάσουμε.
Τα έργα με το βατοπέδι,το χρηματηστήριο,και τις παραβιάσεις στο Αιγαίο έχουν κόψει πολλά εισητήρια.
Δέν θα σου πούμε όμως πόσα έκλεψε ο καθένας,γιατί κάναμε τους Ολυμπιακούς αφού είμαστε ξεβράκωτοι,πώς έγινε η μοιρασιά από μίζες.Οχι Δέν θα στο πούμε για να μή στεναχωρεθείς.
Αν δέν "εμπεδώσεις καλά την"πλοκή" του έργου που σου δείξαμε ,θα σου στήσουμε και ένα σόου μετά όπου ειδικευμένοι στην χειραγώγηση του όχλου και της παραπληροφόρησης θα επιχειρήσουν να σου κάνουν και μία δεύτερη πλύση εγκεφάλου.Στο καπάκι "παρε" και ένα "Εχεις πακέτο", ρίξε λίγο κλάμα και πήγαινε μετά να κοιμηθείς.
Αύριο είναι μιά άλλη μέρα.
Κάποιο νέο έργο θα έχει στο "Θέατρο των 8"
Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2011
Το δίδαγμα
 |
| Οι μέλισσες δε μπορούν να δούνε τα λάθη τους ... Εμείς...; |
Σε μια αμερικάνικη εφημερίδα δημοσιεύθηκε τώρα στις γιορτές μια ιστορία προδοσίας με πρωταγωνίστριες ένα σμήνος μέλισσες. Η Σερίς είχε τοποθετήσει τις κυψέλες της σε ένα προάστιο της Νέας Υόρκης μέσα σε ένα τεράστιο περιβόλι με φρούτα και λαχανικά. Ήταν σίγουρη ότι το νέκταρ και η γύρη της φύσης θα έκαναν τις μέλισσες ευτυχισμένες και βεβαίως αποδοτικές. Μια μέρα όμως η Σερίς παρατήρησε ότι οι κηρύθρες αντί να είναι λουσμένες με το απαλό κεχριμπαρένιο χρώμα του μελιού, είχαν μια βυσσινή απόχρωση. Στην αρχή πίστεψε ότι οι μέλισσες της είχαν «βυζάξει» κάποιο περίεργο λουλούδι, όσο περνούσαν οι μέρες όμως το χρώμα γινόταν όλο και πιο κόκκινο. Κάτι ύποπτο συνέβαινε, τι όμως;
Η Σερίς αναγκάστηκε να στείλει την κόκκινη ουσία για ανάλυση στο χημείο και η απάντηση ήταν ο χειρότερος εφιάλτης για μια μελισσοκόμο. Τα δείγματα ήταν γεμάτα με χρωστικές ουσίες οι οποίες χρησιμοποιούνται για την παρασκευή συμπυκνωμένων χυμών φρούτων. Ένα εργοστάσιο αρκετά μακριά από το κτήμα με τα φρούτα και τα λαχανικά ήταν ο τόπος της αμαρτίας για τις μέλισσες της Σερίς. Τα σμήνη των μελισσών δηλαδή προσπερνούσαν κάθε ξημέρωμα τα περιβόλια με τα φρούτα και τα λαχανικά και χωνόντουσαν στις αποθήκες αλλά και στους κάδους απορριμμάτων του εργοστασίου. Τρέφονταν με γλυκόζη και φτηνές χρωστικές ουσίες αδιαφορώντας για το κακό που έκαναν στον εαυτό τους, στην κυψέλη, αλλά και βεβαίως για τη ζημία που προκαλούσαν στην Σερίς.
Είναι πεζό, το ξέρω, αλλά είμαι υποχρεωμένος να μεταφέρω τα διδάγματα της αφύσικης αυτής ιστορίας στα καθ' ημάς. Οι Έλληνες δεν νοιαζόμασταν καθόλου τα τελευταία χρόνια για τα σημαντικά της ζωής. Γι'αυτά που θα μας έκαναν ευτυχισμένους αλλά και χρήσιμους. Γεμίζαμε το κεφάλι μας, τις κοιλιές μας, πολύ φοβάμαι και τις καρδιές μας, όχι με αυτά που πρέπει να θρέφουν μια κοινωνία αλλά με αυτά που είναι πιο εύκολο να βρεθούν. Ακόμη και τις επαναστάσεις μας τις εξεγέρσεις μας τέλος πάντων, τις κάναμε διεκδικώντας περισσότερη ευκολία. Παρασυρθήκαμε όπως τα σμήνη των μελισσών σε ανθυγιεινά φαγοπότια ιδεών και πρακτικών. Σταματήσαμε να παράγουμε και σιγά σιγά πάψαμε να είμαστε και ευτυχισμένοι. Αρρωστήσαμε. Βέβαια σε αντίθεση με τις μέλισσες εμείς έχουμε δει τα λάθη μας. Ή τέλος πάντων έχουμε δει τα αδιέξοδα των πράξεων μας. Εκείνο που μένει είναι να επιστρέψουμε σε αυτό που θα μας κάνει χρήσιμους και ευτυχισμένους. Εδώ ο καθένας έχει και μια δική του πρόταση. Όμως για να σωθεί η κυψέλη πρέπει όλοι μαζί να κινηθούμε στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που πηγαίναμε. Σαν σμήνος ξανά. Δεν είναι εύκολο αλλά δεν έχουμε και άλλη λύση.
Η Σερίς αναγκάστηκε να στείλει την κόκκινη ουσία για ανάλυση στο χημείο και η απάντηση ήταν ο χειρότερος εφιάλτης για μια μελισσοκόμο. Τα δείγματα ήταν γεμάτα με χρωστικές ουσίες οι οποίες χρησιμοποιούνται για την παρασκευή συμπυκνωμένων χυμών φρούτων. Ένα εργοστάσιο αρκετά μακριά από το κτήμα με τα φρούτα και τα λαχανικά ήταν ο τόπος της αμαρτίας για τις μέλισσες της Σερίς. Τα σμήνη των μελισσών δηλαδή προσπερνούσαν κάθε ξημέρωμα τα περιβόλια με τα φρούτα και τα λαχανικά και χωνόντουσαν στις αποθήκες αλλά και στους κάδους απορριμμάτων του εργοστασίου. Τρέφονταν με γλυκόζη και φτηνές χρωστικές ουσίες αδιαφορώντας για το κακό που έκαναν στον εαυτό τους, στην κυψέλη, αλλά και βεβαίως για τη ζημία που προκαλούσαν στην Σερίς.
Είναι πεζό, το ξέρω, αλλά είμαι υποχρεωμένος να μεταφέρω τα διδάγματα της αφύσικης αυτής ιστορίας στα καθ' ημάς. Οι Έλληνες δεν νοιαζόμασταν καθόλου τα τελευταία χρόνια για τα σημαντικά της ζωής. Γι'αυτά που θα μας έκαναν ευτυχισμένους αλλά και χρήσιμους. Γεμίζαμε το κεφάλι μας, τις κοιλιές μας, πολύ φοβάμαι και τις καρδιές μας, όχι με αυτά που πρέπει να θρέφουν μια κοινωνία αλλά με αυτά που είναι πιο εύκολο να βρεθούν. Ακόμη και τις επαναστάσεις μας τις εξεγέρσεις μας τέλος πάντων, τις κάναμε διεκδικώντας περισσότερη ευκολία. Παρασυρθήκαμε όπως τα σμήνη των μελισσών σε ανθυγιεινά φαγοπότια ιδεών και πρακτικών. Σταματήσαμε να παράγουμε και σιγά σιγά πάψαμε να είμαστε και ευτυχισμένοι. Αρρωστήσαμε. Βέβαια σε αντίθεση με τις μέλισσες εμείς έχουμε δει τα λάθη μας. Ή τέλος πάντων έχουμε δει τα αδιέξοδα των πράξεων μας. Εκείνο που μένει είναι να επιστρέψουμε σε αυτό που θα μας κάνει χρήσιμους και ευτυχισμένους. Εδώ ο καθένας έχει και μια δική του πρόταση. Όμως για να σωθεί η κυψέλη πρέπει όλοι μαζί να κινηθούμε στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που πηγαίναμε. Σαν σμήνος ξανά. Δεν είναι εύκολο αλλά δεν έχουμε και άλλη λύση.
Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2010
Το λάδι της απεργίας.!!!
Αυτόν τον καιρό στα χωριά μας αλλος λίγο ,άλλος πολύ ,μαζεύουμε το ευλογημένο λαδάκι
Αυτόν ακριβώς τον καιρό άν ανατρέξετε στην μνήμη σας ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ στην πατρίδα μας γίνονται οι μεγαλύτερες "απεργιακές κινητοποιήσεις".
(σε κάθε μία υπάρχουν και "Θεσμικά αιτήματα" )
Πάντα όμως με παραξένευε το πώς δέν γίνεται απεργία ας πούμε Δευτέρα μέχρι Τρίτη η Τετάρτη,η πώς δέν γίνεται Σάββατο που οι εργαζόμενοι ελεύθεροι οι ποιό πολλοί μπορούν να κάνουν την πορεία τους και να την ευχαριστηθούν !!.
Μιλάω βέβαια για εργαζόμενους στο δημόσιο γιατί οι αγρότες και όλοι οι άλλοι κάνουν απεργίες όταν "δέν πάει παρακάτω" και όχι με ημερομηνία στην ατζέντα.
Κάποτε ρώτησα έναν συνδικαλιστή της ΔΕΗ γιατί όλο αυτό το μπαράζ στο τέλος του χρόνου και μου απάντησε "γιατί κάθε συνδικαλιστής ,για να είναι εντάξει με τους εργαζόμενους που εκπρωσωπεί πρέπει να κάνει τουλάχιστον 3 κινητοποιήσεις τον χρόνο "
Στην δεύτερη ερώτηση "γιατί δέν γίνονται ας πούμε μέχρι τον Σεπτέμβριο όλες ? "........δέν πήρα απάντηση !!!.
Κοιτάξτε τα χωριά μας
Ζωντανεύουν και ζούν ορισμένες φορές τον χρόνο.
Το Πάσχα,τον Αύγουστο,σε εκλογές και στις ελιές!!!!!
Αν προσέξετε όμως καλά,η σύνθεση του κόσμου που έρχετε,ενώ στίς τρείς πρώτες "ευκαιρίες" είναι
όλων των κλάδων (εργαζόμενοι ιδιωτικού και δημοσίου τομέα,συνταξιούχοι κλπ) ,στις ελιές εμφανίζονται στην κυριολεξία ΜΟΝΟ δημόσιοι υπάλληλοι (εκτός βέβαια από τους κατ'επάγγελμα αγρότες)
Τίς σκέψεις αυτές τίς κάνω με απόλυτο σεβασμό σε ΚΑΘΕ εργαζόμενο.
Αν είναι λίγο δυσάρεστες ,δέν το κάνω για τους εργαζόμενους στο δημόσιο αλλά για τους συνδικαλιστάδες που για την μετέπειτα αναρρήχησή τους "στα μεγάλα σαλόνια" εξευτελίζουν τον θεσμό του συνδικαλισμού και εκθέτουν αυτούς που τούς εξέλεξαν ,κάνουν "μπάχαλο" τις πόλεις και "σκοτώνουν" επαγγελματίες και εμπόρους που περιμένουν αυτές τις μέρες να βγάλουν τα σπασμένα.
Οταν πρέπει ,να κάνεις απεργίες και διαδηλώσεις , ότι καιρός να είναι.
Να "στήνεις" απεργία για τις ελιές ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ.
Αυτόν ακριβώς τον καιρό άν ανατρέξετε στην μνήμη σας ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ στην πατρίδα μας γίνονται οι μεγαλύτερες "απεργιακές κινητοποιήσεις".
(σε κάθε μία υπάρχουν και "Θεσμικά αιτήματα" )
Πάντα όμως με παραξένευε το πώς δέν γίνεται απεργία ας πούμε Δευτέρα μέχρι Τρίτη η Τετάρτη,η πώς δέν γίνεται Σάββατο που οι εργαζόμενοι ελεύθεροι οι ποιό πολλοί μπορούν να κάνουν την πορεία τους και να την ευχαριστηθούν !!.
Μιλάω βέβαια για εργαζόμενους στο δημόσιο γιατί οι αγρότες και όλοι οι άλλοι κάνουν απεργίες όταν "δέν πάει παρακάτω" και όχι με ημερομηνία στην ατζέντα.
Κάποτε ρώτησα έναν συνδικαλιστή της ΔΕΗ γιατί όλο αυτό το μπαράζ στο τέλος του χρόνου και μου απάντησε "γιατί κάθε συνδικαλιστής ,για να είναι εντάξει με τους εργαζόμενους που εκπρωσωπεί πρέπει να κάνει τουλάχιστον 3 κινητοποιήσεις τον χρόνο "
Στην δεύτερη ερώτηση "γιατί δέν γίνονται ας πούμε μέχρι τον Σεπτέμβριο όλες ? "........δέν πήρα απάντηση !!!.
Κοιτάξτε τα χωριά μας
Ζωντανεύουν και ζούν ορισμένες φορές τον χρόνο.
Το Πάσχα,τον Αύγουστο,σε εκλογές και στις ελιές!!!!!
Αν προσέξετε όμως καλά,η σύνθεση του κόσμου που έρχετε,ενώ στίς τρείς πρώτες "ευκαιρίες" είναι
όλων των κλάδων (εργαζόμενοι ιδιωτικού και δημοσίου τομέα,συνταξιούχοι κλπ) ,στις ελιές εμφανίζονται στην κυριολεξία ΜΟΝΟ δημόσιοι υπάλληλοι (εκτός βέβαια από τους κατ'επάγγελμα αγρότες)
Τίς σκέψεις αυτές τίς κάνω με απόλυτο σεβασμό σε ΚΑΘΕ εργαζόμενο.
Αν είναι λίγο δυσάρεστες ,δέν το κάνω για τους εργαζόμενους στο δημόσιο αλλά για τους συνδικαλιστάδες που για την μετέπειτα αναρρήχησή τους "στα μεγάλα σαλόνια" εξευτελίζουν τον θεσμό του συνδικαλισμού και εκθέτουν αυτούς που τούς εξέλεξαν ,κάνουν "μπάχαλο" τις πόλεις και "σκοτώνουν" επαγγελματίες και εμπόρους που περιμένουν αυτές τις μέρες να βγάλουν τα σπασμένα.
Οταν πρέπει ,να κάνεις απεργίες και διαδηλώσεις , ότι καιρός να είναι.
Να "στήνεις" απεργία για τις ελιές ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ.
Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου 2010
Εισαγώμενο μέλι
Στο blog "Mark's bees" ο πρώην σερίφης Μάρκος γράφει κάποιους λόγους για τους οποίους πρέπει να αγοράζουμε τοπικά προϊόντα ,όπως μέλι κλπ.
Οι λόγοι που αναφέρει είναι ότι το μέλι εισάγεται από χώρες που χρησιμοποιούν φάρμακα από τα πιό επικίνδυνα για την υγεία.Εκεί η ποιότητα δέν λέει τίποτα.Μόνο το κέρδος.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση και γιαυτό το συζητάω είναι που βάζει μία παράμετρο διαφορετική.
24.000.000 $ ,όσο είναι το ποσόν εισαγωγής μελιού,κάνουν "φτερά" από τις τσέπες τους και πάνε να αναπαυθούν σε τσέπες Κινέζων,Αργεντινών και Βουλγάρων.
Να έλθουμε τώρα στα δικά μας.
Αν συγκεντρώσουμε τα ποσά που "διώχνουμε",αγοράζοντας εισαγόμενο μέλι,Ολλανδικά τυριά (λές και δέν έχουμε εξαιρετικά δικά μας),γάλα,ποτά και ένα σωρό άλλα ,τότε μπορούμε να καταλάβουμε γιατί η Ελληνες παραγωγοί αργοπεθαίνουν.
Θα καταλάβουμε τί σημαίνει "απελευθέρωση" της αγοράς.
Σε λίγο θα χαθεί και ο φούρναρης ,αφού τα Σούπερ Μάρκετ πουλάνε ψωμί κατεψυγμένο από την Κίνα,όπως χάθηκε και ο μπακάλης όταν "φύτρωσαν" οι πολυεθνικοί κολοσσοί.
Για όσους από εμάς έχουμε την μελισσοκομία σαν χόμπυ,πάρεργο η θεραπεία της τρέλας μας ίσως δέν μας πονάει πολύ.
Για τα νέα παιδιά όμως που επενδύουν σε αυτήν και ελπίζουν είναι καταστροφικό, να επιτρέπεις εισαγωγή όταν η τοπική παραγωγή σε καλύπτει .
Και επειδή οι καιροί είναι πονηροί να έχουμε το νού μας μη ακούσουμε κάποιο πρωί ότι τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των μελισσών πουλήθηκαν σε κάποιον ξένο επενδυτή !!!!
Οι λόγοι που αναφέρει είναι ότι το μέλι εισάγεται από χώρες που χρησιμοποιούν φάρμακα από τα πιό επικίνδυνα για την υγεία.Εκεί η ποιότητα δέν λέει τίποτα.Μόνο το κέρδος.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση και γιαυτό το συζητάω είναι που βάζει μία παράμετρο διαφορετική.
24.000.000 $ ,όσο είναι το ποσόν εισαγωγής μελιού,κάνουν "φτερά" από τις τσέπες τους και πάνε να αναπαυθούν σε τσέπες Κινέζων,Αργεντινών και Βουλγάρων.
Να έλθουμε τώρα στα δικά μας.
Αν συγκεντρώσουμε τα ποσά που "διώχνουμε",αγοράζοντας εισαγόμενο μέλι,Ολλανδικά τυριά (λές και δέν έχουμε εξαιρετικά δικά μας),γάλα,ποτά και ένα σωρό άλλα ,τότε μπορούμε να καταλάβουμε γιατί η Ελληνες παραγωγοί αργοπεθαίνουν.
Θα καταλάβουμε τί σημαίνει "απελευθέρωση" της αγοράς.
Σε λίγο θα χαθεί και ο φούρναρης ,αφού τα Σούπερ Μάρκετ πουλάνε ψωμί κατεψυγμένο από την Κίνα,όπως χάθηκε και ο μπακάλης όταν "φύτρωσαν" οι πολυεθνικοί κολοσσοί.
Για όσους από εμάς έχουμε την μελισσοκομία σαν χόμπυ,πάρεργο η θεραπεία της τρέλας μας ίσως δέν μας πονάει πολύ.
Για τα νέα παιδιά όμως που επενδύουν σε αυτήν και ελπίζουν είναι καταστροφικό, να επιτρέπεις εισαγωγή όταν η τοπική παραγωγή σε καλύπτει .
Και επειδή οι καιροί είναι πονηροί να έχουμε το νού μας μη ακούσουμε κάποιο πρωί ότι τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των μελισσών πουλήθηκαν σε κάποιον ξένο επενδυτή !!!!
Τετάρτη 29 Σεπτεμβρίου 2010
Συγνώμη
Εδώ και αρκετές μέρες προσπαθώ να βρώ την δύναμη να εξομολογηθώ κάτι.
Δέν είχα το κουράγιο να το κάνω αλλά δέν πάει άλλο ,πρέπει να το πώ για να ξαλαφρώσω
Ελπίζω να με συγχωρήσετε και να με κρίνετε με επιείκια.
Φίλοι μου έφαγα χρήματα της πατρίδας μου.
Θα με ρωτήσετε πώς ?
Ε όπως όλοι οι όμοιοί μου.
Κάτι λεφτά που μου δώσανε να τα πάω κάπου κάποιοι φίλοι ενός Κούρδου(νομίζω Βοτσαλιάν τον λέγανε),κάτι άλλα για να αγοράσω σημαίες που πέσανε σε ένα ξερονήσι (δέν θυμάμε το όνομά του ,κάτι σάν Ομια θυμάμαι) και τέλως πάντων από διάφορες άλλες δουλειές ,εγώ τα έφαγα
Ομως δέν είμουν μόνος μου.
Είταν και κάποιος άλλος που είχε πιό πολύ μυαλό από εμένα.
Γιατί ?
Γιατί ενώ εγώ τα κατασπατάλησα,αυτός που είχε μυαλό αγόραζε σπίτια.
Κάτι τα λεφτά που φάγαμε κάτι από τις οικονομίες που έκανε από τα μεροκάματά του
τα έφτασε καμμιά πενηνταριά ο αθεόφοβος.
Σήμερα που η πατρίδα μου είναι σε αυτή την δύσκολη θέση σκέπτομαι ότι άν δέν το είχα κάνει ούτε εγώ, ούτε και ο άλλος,τότε κανείς κερατάς δέν θα μας έκανε αυτά που μας κάνει.
Δυσκολεύομαι να γράψω περισσότερα,με καταλαβαίνετε,γιατί τα δάκρυα δεν με αφίνουν να δώ καλά,αλλά ένα έχω να σας πώ.
Αμα ξαναγίνει κάτι τέτοιο ,να με κρεμάσετε και εμένα και τον άλλο (και όσους άλλους κάνουν τα ίδια) στο Γουδί.
Ούφ......το είπα και ξαλάφρωσα.
Δέν είχα το κουράγιο να το κάνω αλλά δέν πάει άλλο ,πρέπει να το πώ για να ξαλαφρώσω
Ελπίζω να με συγχωρήσετε και να με κρίνετε με επιείκια.
Φίλοι μου έφαγα χρήματα της πατρίδας μου.
Θα με ρωτήσετε πώς ?
Ε όπως όλοι οι όμοιοί μου.
Κάτι λεφτά που μου δώσανε να τα πάω κάπου κάποιοι φίλοι ενός Κούρδου(νομίζω Βοτσαλιάν τον λέγανε),κάτι άλλα για να αγοράσω σημαίες που πέσανε σε ένα ξερονήσι (δέν θυμάμε το όνομά του ,κάτι σάν Ομια θυμάμαι) και τέλως πάντων από διάφορες άλλες δουλειές ,εγώ τα έφαγα
Ομως δέν είμουν μόνος μου.
Είταν και κάποιος άλλος που είχε πιό πολύ μυαλό από εμένα.
Γιατί ?
Γιατί ενώ εγώ τα κατασπατάλησα,αυτός που είχε μυαλό αγόραζε σπίτια.
Κάτι τα λεφτά που φάγαμε κάτι από τις οικονομίες που έκανε από τα μεροκάματά του
τα έφτασε καμμιά πενηνταριά ο αθεόφοβος.
Σήμερα που η πατρίδα μου είναι σε αυτή την δύσκολη θέση σκέπτομαι ότι άν δέν το είχα κάνει ούτε εγώ, ούτε και ο άλλος,τότε κανείς κερατάς δέν θα μας έκανε αυτά που μας κάνει.
Δυσκολεύομαι να γράψω περισσότερα,με καταλαβαίνετε,γιατί τα δάκρυα δεν με αφίνουν να δώ καλά,αλλά ένα έχω να σας πώ.
Αμα ξαναγίνει κάτι τέτοιο ,να με κρεμάσετε και εμένα και τον άλλο (και όσους άλλους κάνουν τα ίδια) στο Γουδί.
Ούφ......το είπα και ξαλάφρωσα.
Τρίτη 20 Ιουλίου 2010
Σοφές κουβέντες
..................μπορούν να λένε όσοι έχουν μυαλό
Ένα βράδυ ένας γέρος ινδιάνος της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων.
Είπε: "Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας"
Ο ένας είναι το Κακό. - Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονία, η αυτολύπηση, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.
Ο άλλος είναι το Καλό. - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνοια, η γεναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και
η πίστη στο Θεό.'
Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του:
"....και ποιος λύκος νικάει παππού;"
Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά ...............
"Αυτός που ταΐζεις."
Ένα βράδυ ένας γέρος ινδιάνος της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων.
Είπε: "Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας"
Ο ένας είναι το Κακό. - Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονία, η αυτολύπηση, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.
Ο άλλος είναι το Καλό. - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνοια, η γεναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και
η πίστη στο Θεό.'
Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του:
"....και ποιος λύκος νικάει παππού;"
Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά ...............
"Αυτός που ταΐζεις."
Παρασκευή 9 Ιουλίου 2010
Εμπορική συναλλαγή
Την εβδομάδα που πέρασε έχοντας τελειώσει σχεδόν με τον τρύγο έκανα τις πρώτες επαφές με τους δύο παλαιότερους πελάτες μου.
Η αλήθεια είναι ότι πέτυχα πολύ καλή τιμή γιατί και η ποιότητα είναι εξαιρετική αλλά όπως σε πολλές δουλειές τα χρήματα δεν τα παίρνεις αμέσως.
Δεν τα χάνεις αλλά δεν τα παίρνεις ζεστά .
Ετσι η κόρη μου πήρε ένα μισοντένεκο και ο γιός μου σαν πρώτη δόση 5 κιλά (λόγω βάρους στο αεροπλάνο) και το μετέφερε στην Βαρκελώνη όπου εργάζεται και ζεί τα τελευταία χρόνια.
Βέβαια μου υποσχέθηκε ότι θα το διαφημήσει εκεί και έτσι από τώρα μπορώ να ελπίζω σε κάποιες εξαγωγές.
Αν γίνει αυτό ,σκέπτομαι και εγώ να μη τους πάρω χρήματα !!!!
Πιστεύω ότι έκανα μια σωστή εμπορική συναλλαγή.
Ετσι δεν είναι ?
Η αλήθεια είναι ότι πέτυχα πολύ καλή τιμή γιατί και η ποιότητα είναι εξαιρετική αλλά όπως σε πολλές δουλειές τα χρήματα δεν τα παίρνεις αμέσως.
Δεν τα χάνεις αλλά δεν τα παίρνεις ζεστά .
Ετσι η κόρη μου πήρε ένα μισοντένεκο και ο γιός μου σαν πρώτη δόση 5 κιλά (λόγω βάρους στο αεροπλάνο) και το μετέφερε στην Βαρκελώνη όπου εργάζεται και ζεί τα τελευταία χρόνια.
Βέβαια μου υποσχέθηκε ότι θα το διαφημήσει εκεί και έτσι από τώρα μπορώ να ελπίζω σε κάποιες εξαγωγές.
Αν γίνει αυτό ,σκέπτομαι και εγώ να μη τους πάρω χρήματα !!!!
Πιστεύω ότι έκανα μια σωστή εμπορική συναλλαγή.
Ετσι δεν είναι ?
Δευτέρα 28 Ιουνίου 2010
Ειχε παλιόκαιρο την μέρα που................
Τί να γίνει ?
Δέν μπορούσε να μή σκοντάψει μία φορά
Ολό το 15νθήμερο με βροχές ,καταιγίδες και χαλασμό ,πώς να μαζέψουν οι φουκαριάρες μέλι ?
Το κακό είναι ότι συνέβη ακριβώς στο θυμάρι
Ομως στους πεζοναύτες που υπηρέτησα το έμβλημα σε ελεύθερη μετάφραση είναι:
" Εχε θάρρος,το αύριο θα είναι καλύτερο " .
(να το δούμε) !!!
Δέν μπορούσε να μή σκοντάψει μία φορά
Ολό το 15νθήμερο με βροχές ,καταιγίδες και χαλασμό ,πώς να μαζέψουν οι φουκαριάρες μέλι ?
Το κακό είναι ότι συνέβη ακριβώς στο θυμάρι
Ομως στους πεζοναύτες που υπηρέτησα το έμβλημα σε ελεύθερη μετάφραση είναι:
" Εχε θάρρος,το αύριο θα είναι καλύτερο " .
(να το δούμε) !!!
Τρίτη 8 Ιουνίου 2010
Πρόσκληση
Διαφοροποιόντας μία πρόταση δική μου (προς το καλύτερο) ο φίλος μελισσοκόμος
Παναγιώτης Παναγιωτόπουλος (ixnilatis) έφιαξε ένα υπέροχο blog με το όνομα
ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΙΚΑ ΦΥΤΑ.
Στο blog μπορεί να γράψει όποιος θέλει για οποιο φυτό η δένδρο θέλει που παρουσιάζει μελισσοκομικό ενδιαφέρον αφού πρώτα πάρει με την σχετική διαδικασία την "άδεια" του .
Αξίζει να δείτε την όμορφη δουλειά που έχει γίνει και να γράψετε όλοι για καποιο φυτο δημιουργόντας έτσι ένα πολύ χρήσιμο blog-εργαλείο.
Η διεύθυνση του blog είναι:
www.melissokomikafyta.blogspot.com
Παναγιώτης Παναγιωτόπουλος (ixnilatis) έφιαξε ένα υπέροχο blog με το όνομα
ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΙΚΑ ΦΥΤΑ.
Στο blog μπορεί να γράψει όποιος θέλει για οποιο φυτό η δένδρο θέλει που παρουσιάζει μελισσοκομικό ενδιαφέρον αφού πρώτα πάρει με την σχετική διαδικασία την "άδεια" του .
Αξίζει να δείτε την όμορφη δουλειά που έχει γίνει και να γράψετε όλοι για καποιο φυτο δημιουργόντας έτσι ένα πολύ χρήσιμο blog-εργαλείο.
Η διεύθυνση του blog είναι:
www.melissokomikafyta.blogspot.com
Πέμπτη 13 Μαΐου 2010
Ετσι δεν είναι ?
Η μελισσοκομία όπως και να την δει κανείς,σαν επάγγελμα η σαν χόμπυ πέρα από τις χαρές που σου δείνει (πολλές φορές και λύπες) έχει σαν συστατικό τις και μοναξιά.
Μόνος σχεδόν πάντα με τα μελισσάκια σου ,με το ραδιοφωνάκι σου να λέει τα δικά του ,το πολύ πολύ και κάποιος να σε παρακολουθεί από μακρυά φοβούμενος κανένα τσίμπημα και τα μελίσσια σου που δεν σε ‘γνωρίζουν’ ούτε θα σε ‘γνωρίσουν’ ποτέ.
Σε αντιστάθμισμα αυτής της κατάστασης φιάχνουμε blog’s αλλά και αυτά δεν σου γεμίζουν την ανάγκη να επικοινωνήσεις όπως το θέλεις ,όσο θέλεις και όποτε θέλεις.
Ο κάθε ένας έχει διαφορετικές προτεραιότητες,άλλες ώρες ελεύθερες από τις υποχρεώσεις του και έτσι μία από τα ίδια.
Η ‘δίψα’ όμως να μάθεις ,να διαβάσεις τι έχει κάποιος να πεί και τι καινούργιο μπαίνει στο ‘παιχνίδι’ σε κάνει τις ελεύθερες ώρες να μπαίνεις από το ένα στο άλλο blog ,να ψάχνεις καινούργιες και παλιές αναρτήσεις,να κάνεις που και πού κάποιο σχόλιο και πάλι από την αρχή.
Εχουμε λοιπον προσθέσει και κάποιους μετρητές για να βλέπουμε πόσοι ,από πού και πότε μας ‘επισκέφθηκαν’.Και δεν είναι λίγοι
Μετά από νέα ανάρτηση πάνω από 100 φίλοι Ελληνες και ξένοι επί 2 τουλάχιστον ημέρες μπαίνουν και βγαίνουν στην σελίδα σου για να διαβάσουν.
Ποιοι είναι όμως ?
Εδώ πάλι έχει φροντίσει η τεχνολογία
Ο μετρητής STATCOUNTER μέσω του link “View my stats” μας βάζει στην σελίδα του και βλέπουμε ποιος ,πότε και ποσες φορές μας επισκεφθηκε.
Χαίρεσαι όταν βλέπεις ότι εκτός από τους ‘μάχημους’ μπλοκάδες και άλλοι που για δικούς τους λόγους έχουν αναστείλει την ενεργό δράση στα blog’s κάθε βράδυ είναι παρόντες ανελιπώς.
Ολους αυτούς τους οποίους βλέπω κάθε μέρα με χαρά να με επισκέπτονται τους ευχαριστώ γιατί με αυτόν τον τρόπο μου κάνουν ‘παρέα’ τις λίγες ελεύθερες ώρες που ξεκουράζομαι .
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)